http://up.molave.ir/uploads/13525444851.gifhttp://up.molave.ir/uploads/13525444851.gifhttp://up.molave.ir/uploads/13525444851.gif شعر - مولوی

مولوی


+ سال 1391 مبارک باد


شعر را به اوج خود رسانید ....قریب به 65.000 بیت سرود در حالیکه نامی از خودش
در شعرهایش به جا نگذاشت .. او نمترسید که اشعارش
سوءاستفاده شوند ... چرا که به نیت و خدای خود معتقد بود
از هیچ چیز نمیترسید ...  
مولانا به کررات مرگ را به سخره گرفت از مرگ نمیترسید ..
شاید میدانست او نخواهد مرد... "هیچ کس حتی تاامروز ندانست که او آخر به کجا شد ،به سرا پرده ی عدل ؟شایداماناکجاها ، همان دورها که اندیشه را به آن راهی نیست و عدالت را در آنمفهومی دیگرست."
در روزهای پایانی سال صلواتی نصیب این مردبزرگ میکنیم

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ٤:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٢/٢۸
تگ ها: شعر و مولوی و غرل
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ کسـی کز غمزه ای صـد عـقل بـندد

کسـی کز غمزه ای صـد عـقل بـندد گر او بر ما نخندد پس که خندد
اگر تـسخـر کند بـر چـرخ و خـورشید بـود انصاف و انصاف آن پـسـندد
دلـا مـی جـوش هـمـچـون مـوج دریا کــه گـر دریـا بــیـارامـد بــگـنـدد
چو خورشیدی و از خود پاک گشتی ز تـو چـنگ اجـل جـز غـم نرنـدد
شــکـرشـیـریـنـی گـفـتــن رهـا کـن ولیکـن کـان قـندی چـون نقـندد
نویسنده : محمد سعید ; ساعت ۱٠:٢٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٠/۳٠
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ کرامات ابراهیم ادهم برلب دریا و تعجب امیر

هم ز ابراهیم ادهم آمدست                  کو زراهی بر لب دریا نشست
دلق خود می دوخت آن سلطان جان       یک امیری آمد آنجا ناگهان
آن امیر از بندگان شیخ بود                     شیخ را بشناخت سجده کرد زود
خیره شد در شیخ و اندر دلق او              شکل دیگر گشته خُلق و خلق او
کو رها کرد آنچنان ملک شگرف                برگزید آن فقر بس باریک حرف
ملک هفت اقلیم ضایع می کند                چون گدا بر دلق سوزن می زند
شیخ واقف گشت بر اندیشه اش              شیخ چون شیر است و دلها بیشه اش
شیخ سوزن زود در دریا فگند                   خواست سوزن را به آواز بلند
صد هزاران ماهی الله ایی                       سوزن زر در لب هر ماهیی
سر بر آوردند از دریای حق                       که بگیر ای شیخ سوزنهای حق
گفت الهی ،سوزن خود خواستم               واده از فضلت نشان راستم  
رو بدو کرد و بگفتش ای امیر                     ملک دل به یا چنان ملک حقیر
این نشان ظاهر است این هیچ نیست         تا به باطن در روی بینی تو بیست

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ۸:٤٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/٩
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ می عشق

زخاک من اگر گندم برآید       از آن گر نان پزی مستی فزاید
خمیر و نانبا دیوانه گردد       تنورش بیت مستانه سراید
اگر بر گور من آیی زیارت       تو را خرپشته‌ام رقصان نماید
میا بی‌دف به گور من ای برادر       که در بزم خدا غمگین نشاید
زنخ بربسته و در گور خفته       دهان افیون و نقل یار خاید
بدری زان کفن بر سینه بندی       خراباتی ز جانت درگشاید
ز هر سو بانگ جنگ و چنگ مستان       ز هر کاری به لابد کار زاید
مرا حق از می عشق آفریدست       همان عشقم اگر مرگم بساید
منم مستی و اصل من می عشق       بگو از می بجز مستی چه آید
به برج روح شمس الدین تبریز       بپرد روح من یک دم نپاید
  

 غزل شماره ۶٨٣ دیوان شمس مولانا

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ۱٠:۱۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/٢٠
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ حکایت مثنوی (( جهود و حضرت علی (ع) ))

مرتضی را گفت روزی یک عنود

 

کو ز تعظیم خدا آگه نبود

بر سر بامی و قصری بس بلند

 

حفظ حق را واقفی ای هوشمند

گفت آری او حفیظست و غنی

 

هستی ما را ز طفلی و منی

گفت خود را اندر افکن هین ز بام

 

اعتمادی کن بحفظ حق تمام

تا یقین گرددمرا ایقان تو

 

و اعتقاد خوب با برهان تو

پس امیرش گفت خامش کن برو

 

تا نگردد جانت زین جرات گرو

کی رسد مر بنده را که با خدا

 

آزمایش پیش آرد ز ابتلا

بنده را کی زهره باشد کز فضول

 

امتحان حق کند ای گیج گول

آن خدا را می‌رسد کو امتحان

 

پیش آرد هر دمی با بندگان

تا به ما ما را نماید آشکار

 

که چه داریم از عقیده در سرار

هیچ آدم گفت حق را که ترا

 

امتحان کردم درین جرم و خطا

تا ببینم غایت حلمت شها

 

اه کرا باشد مجال این کرا

عقل تو از بس که آمد خیره‌سر

 

هست عذرت از گناه تو بتر

آنک او افراشت سقف آسمان

 

تو چه دانی کردن او را امتحان

ای ندانسته تو شر و خیر را

 

امتحان خود را کن آنگه غیر را

امتحان خود چو کردی ای فلان

 

فارغ آیی ز امتحان دیگران

چون بدانستی که شکردانه‌ای

 

پس بدانی کاهل شکرخانه‌ای

پس بدان بی‌امتحانی که اله

 

شکری نفرستدت ناجایگاه

این بدان بی‌امتحان از علم شاه

 

چون سری نفرستدت در پایگاه

هیچ عاقل افکند در ثمین

 

در میان مستراحی پر چمین

زانک گندم را حکیم آگهی

 

هیچ نفرستد به انبار کهی

شیخ را که پیشوا و رهبرست

 

گر مریدی امتحان کرد او خرست

امتحانش گر کنی در راه دین

 

هم تو گردی ممتحن ای بی‌یقین

جرات و جهلت شود عریان و فاش

 

او برهنه کی شود زان افتتاش

گر بیاید ذره سنجد کوه را

 

بر درد زان که ترازوش ای فتی

کز قیاس خود ترازو می‌تند

 

مرد حق را در ترازو می‌کند

چون نگنجد او به میزان خرد

 

پس ترازوی خرد را بر درد

امتحان هم‌چون تصرف دان درو

 

تو تصرف بر چنان شاهی مجو

چه تصرف کرد خواهد نقشها

 

بر چنان نقاش بهر ابتلا

امتحانی گر بدانست و بدید

 

نی که هم نقاش آن بر وی کشید

چه قدر باشد خود این صورت که بست

 

پیش صورتها که در علم ویست

وسوسه‌ی این امتحان چون آمدت

 

بخت بد دان کمد و گردن زدت

چون چنین وسواس دیدی زود زود

 

با خدا گرد و در آ اندر سجود

سجده گه را تر کن از اشک روان

 

کای خدا تو وا رهانم زین گمان

آن زمان کت امتحان مطلوب شد

 

مسجد دین تو پر خروب شد

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ٧:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/۱٧
تگ ها: شعر و حکایت و مثنوی
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ عاشق زار

گر عاشق زار روی تو نیستمی                  چندان به در سرای تو نَایستمی

گفتی که مَایست بر درم خیز، برو                  ای دوست اگر نَایستمی  نیستمی 

دیوان شمس رباعی شماره ی ١٩٢۴

 

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/۱٠
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ رفتم آن جا مست و گفتم ای نگار

 

رفتم آن جا مست و گفتم ای نگار
گفت بنگر گوش من در حلقه​ایست
زود بردم دست سوی حلقه​اش
اندر این حلقه تو آنگه ره بری
حلقه زرین من وانگه شبه
 
چون مرا دیوانه کردی گوش دار
بسته آن حلقه شو چون گوشوار
دست بر من زد که دست از من بدار
کز صفا دری شوی تو شاهوار
کی رود بر چرخ عیسی با حمار

غزل شماره  ١١٠٣دیوان شمس مولانا

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/٢
تگ ها: شعر و غزل و دیوان شمس
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ در هوس خیال او هم چو خیال گشته ام

آمده ام که سر نهم عشق تو را به سر برم                       ور تو بگوییم که نی ، نی شکنم شکر برم

آمده ام چو عقل و جان از همه دیده ها نهان                     تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده که رهزنم بر سر گنج شه زنم                               آمده ام که زر برم زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن                          گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم                       اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند                          پیش گشادتیر او وای اگر سپر برم

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود                              تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد                        و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته ام                           وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من                      گفت بخور نمی خوری پیش کسی دگر برم

 

 

 غزل شماره ی ١۴٠٣ دیوان شمس مولانا

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ۱٢:٤۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۳/٢٩
تگ ها: شعر و غزل و دیوان شمس
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ بانگ رحیل

ای عاشقان ای عاشقان هنگام کوچ است از جهان              در گوش جانم می رسد طبل رحیل از آسمان

نک ساربان برخاسته قطارها آراسته                            از ما حلالی خواسته چه خفته اید ای کاروان

این بانگ ها از پیش و پس بانگ رحیل است و جرس         هر لحظه ای نفس و نفس سر می کشد در لامکان

زین شمع های سرنگون زین پرده های نیلگون                 خلقی عجب آید برون تا غیب ها گردد عیان

زین چرخ دولابی تو را آمد گران خوابی تو را                 فریاد از این عمر سبک زنهار از این خواب گران

ای دل سوی دلدار شو ای یار سوی یار شو                     ای پاسبان بیدار شو خفته نشاید پاسبان

هر سوی شمع و مشعله هر سوی بانگ و مشغله                کامشب جهان حامله زاید جهان جاودان

تو گل بدی و دل شدی جاهل بدی عاقل شدی                    آن کو کشیدت این چنین آن سو کشاند کش کشان

اندر کشاکش های او نوش است ناخوش های او                 آب است آتش های او بر وی مکن رو را گران

در جان نشستن کار او توبه شکستن کار او                     از حیله بسیار او این ذره ها لرزان دلان

ای ریش خند رخنه جه یعنی منم سالار ده                       تا کی جهی گردن بنه ور نی کشندت چون کمان

تخم دغل می کاشتی افسوس ها می داشتی                       حق را عدم پنداشتی اکنون ببین ای قلتبان

ای خر به کاه اولیتری دیگی سیاه اولیتری                       در قعر چاه اولیتری ای ننگ خانه و خاندان

در من کسی دیگر بود کاین خشم ها از وی جهد                گر آب سوزانی کند ز آتش بود این را بدان

در کف ندارم سنگ من با کس ندارم جنگ من                  با کس نگیرم تنگ من زیرا خوشم چون گلستان

پس خشم من زان سر بود وز عالم دیگر بود                    این سو جهان آن سو جهان بنشسته من بر آستان

بر آستان آن کس بود کو ناطق اخرس بود                       این رمز گفتی بس بود دیگر مگو درکش زبان

 غزل شماره ١٧٨٩ دیوان شمس مولانا

نویسنده : محمد سعید ; ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۳/٢٧
تگ ها: شعر و غزل و دیوان شمس
    پيام هاي ديگران()   لینک



http://up.molave.ir/uploads/13525444851.gifhttp://up.molave.ir/uploads/13525444851.gifhttp://up.molave.ir/uploads/13525444851.gif